Pozytonowa Tomografia Emisyjna okazała się wyjątkowo użyteczna w ocenie żywotności mięśnia sercowego u chorych z upośledzoną funkcją lewej komory.
Kardiolog często staje przed trudną decyzją co do strategii dalszego postępowania (leczenie zachowawcze czy rewaskularyzacja) otrzymując niejednoznaczne wyniki z badania echokardiograficznego, próby wysiłkowej lub farmakologicznej lub scyntygrafii perfuzyjnej.
Szczególnie trudna jest ocena żywotności mięśnia hibernowanego lub ogłuszonego. Idealnym rozwiązaniem jest wykonanie badania PET z użyciem fluorodeoksyglukozy. Pozwala ono jednoznacznie stwierdzić, które segmenty myocardium mają zachowaną aktywność metaboliczną, a więc posiadają żywe kardiomiocyty i postawić rokowanie co do powodzenia ewentualnego leczenia zabiegowego i jego wpływu na regionalną i globalną funkcje lewej komory. Szczególnie cennym wska¼nikiem rokowniczym jest FDG-blood flow mismatch, czyli wykazanie metabolizmu glukozy w obszarach o upośledzonej lub braku perfuzji w badaniu scyntygraficznym. Wartość predykcyjna co do poprawy funkcji dengo regionu po rewaskularyzacji wynosi 83%.
Do badania perfuzyjnego również możemy wykorzystać skaner PET. Wystarczy użyć amoniaku znakowanego azotem lub cząsteczek wody z odpowiednim izotopem tlenu (O15). Przewagą tej techniki nad innymi metodami oceny perfuzji jest możliwość dokładnego ilościowego pomiaru objętości krwi perfundującej interesujący nas segment myocardium. Porównanie badań z użyciem FDG ze starszymi technikami oceny żywotności wykazało, że 38% do 47% ubytków perfuzji opisywanych jako trwałe w badaniu 4h po podaniu talu wykazywało aktywność metaboliczną. Znacznie lepsza korelację wyników osiągnięto po zastosowaniu protokołu badania talem stress – redistribution – reinjection.
